Muhteviyat: Yazarlar birliği. » Tasarım

Mind Blowing Generative Artist, Paul Prudence

Elif Demirci — Fri, 30 Jul 2010 11:30:37 +0000

Paul Prudence is an artist and real-time visual performer working with generative / computational systems, audio responsive visual feedback and processed video. He is particularly interested in the ways in which sound, space and form can be synthaesthetically amalgamated. He is a writer, researcher and lecturer in the field of visual music, process art, and computational design. (dataisnature.com)

If you are interested in generative art and scientific approaches to visual development, you’ll be also interested in Paul Prudence. He’s obsessive, young, talented and proactive. His aesthetic attitude fits perfect with his scientific behavior. His blog, dataisnature.com is an enormous treasure.

Let’s listen Paul, and see how data can form into visual.

First of all, who is Paul Prudence? Tell us about your daily life. Download audio file (paulq1.mp3)

What is visual music and syneasthetic art? Download audio file (paulq2.mp3)

How did you get interested in generative art? What was your first inspiration into that field? Download audio file (paulq3.mp3)

Who and what do you inspired by? Download audio file (paulq4.mp3)

What are the questions poping in your mind or makes you curious about these days? Download audio file (paulq5.mp3)

What do you think about art/science collaboration? For example what about the notion of “Artist are scientist again.” Download audio file (paulq6.mp3)

Let’s talk about your blog dataisnature. What are the benefits of sharing information online in your opinion? Which blogs/weblogs/magazines do you follow? Download audio file (paulq7.mp3)

What do you do when you wake up, can you tell us your 1 hour? Download audio file (paulq8.mp3)

What do you suggest to new people interested in your field? A little advice? Download audio file (paulq10.mp3)

[View with PicLens]

Londra-İstanbul illüstrasyon halleri

Evren Müberra Ünal — Thu, 05 Nov 2009 15:33:33 +0000

David Shillinglaw. Başlı başına bir yetenek. Yeterli değil tabii, harika demeliydik! Londra’nın göbeğinden çıkan bu olağanüstü illüstratör geçtiğimiz aylarda sessiz sedasız İstanbul’a geldi, Siemens Galeri’de işlerini sergiledi ve aynı sessizlikte Londra’ya döndü. Genç sanatçıyla Old Street’te ayaküstü karşılaşıp küçük bir röportaj için kandırmaksa başlı başına bir şanstı. David’e yönelttiğimiz sorulardan öğrendik ki bizim her yerimizde kalbimiz varmış.

(...)
Devamını oku | © Evren Müberra Ünal | Röportaj, Tasarım | 2009

© Muhteviyat: Yazarlar birliği. | RSS |

Andre’nin Çetesi

Sona Ertekin — Fri, 14 Aug 2009 09:00:26 +0000

“Andre The Giant” çıkartması 2 metre 25 cm. boyunda, 235 kilo ağırlığında bir güreşçinin resminden yola çıkılarak yapılmış. Altında “itaat et!” yazıyor. OBEY Manifestosuna göre bu çıkartmanın kendi başına hiçbir anlamı yok. Tek amacı ise insanların şaşırmasını, düşünmesini, ve çıkartmaya verecek bir anlam aramasını sağlamak.

(...)
Devamını oku | © Sona Ertekin | Tasarım | 2009

Daha güzel binalar bizi daha akıllı yapar mı?

Emre Sevinç — Thu, 21 May 2009 09:19:50 +0000

Yıllarca içlerinde yaşadıkları binalar, geçtikleri sokaklar ve sürekli gördükleri yapılar o kişilerin zihinlerinde nasıl yer eder ve bunun etkileri ne olur?

“Ödüllü biyolog ve hekim Jonas Salk 1950′li yıllarda Pittsburgh’da, bodrum katındaki karanlık bir laboratuvarda çocuk felcini iyileştirmek için çalışıyordu. Yeterince ilerleme kaydedemediğini gören Salk, kafasını toplamak için İtalya’daki Assisi bölgesine gitti ve 13. yüzyıldan kalma bir manastıra yerleşti, yüzlerce yıllık sütunların yanından geçip kemerli yollarda yürüyerek düşünmeye başladı. Salk kısa süre içinde yepyeni öngörülere kavuştu ve çocuk felci aşısı için aklına bir fikir geldi. Yaratıcılığı bir anda artan bilimci içinde bulunduğu çevrenin, mimarinin bunda çok önemli bir etkisi olduğuna inanmıştı. Çevrenin ve binaların insan zihni üzerinde muazzam bir etkisi olduğuna güçlü şekilde inanan Salk meşhur mimar Louis Kahn ile birlikte çalışmaya başladı ve California La Jolla’daki Salk Enstitüsü böylece ortaya çıktı. Sonraki yıllarda Salk Enstitüsü pek çok yaratıcı bilimciye ev sahipliği yapacak ve önemli bilimsel keşiflerin merkezi olacaktı.”

Scientific American MIND’in Nisan sayısındaki ‘How Room Designs Affect Your Work and Mood‘ yazısı yukarıdaki satırlarla açılıyordu ve bu da bana zaman zaman aklıma gelen bir konuyu hatırlattı gene. Gerçekten de yaşadığımız çevre, evimiz, içinde çalıştığımız binalar, ofisler estetik değerlerimizi, yaratıcılığımızı, hayata bakış açımızı, zekâmızı nasıl şekillendirir? Mesela binanın içine bakan ve dolayısı ile dışarısı ile hiçbir bağlantısı olmayan, güneş görmeyen bir ofiste yıllarca çalışmanın etkileri nedir? ^* Yahut birbirlerine zekâ olarak çok yakın iki çocuğu alsak, biri mesela Floransa gibi bir yerde yetişse, diğeri ise Sultanbeyli gibi bir yerde, yahut tıklım tıkış dip dibe binaların olduğu, güneşin genellikle sokağa sızamadığı bir ortamda yetişse, 18-20 sene sonra karşımıza birer yetişkin olarak çıkacak bu iki insanın estetik anlayışları ve dünyayı algılayışları nasıl olur? Yıllarca içlerinde yaşadıkları binalar, geçtikleri sokaklar ve sürekli gördükleri yapılar o kişilerin zihinlerinde nasıl yer eder ve bunun etkileri ne olur?

Bu sorulara kesin cevaplar vermek kolay değil elbette ancak yine de hiç ümit yok değil. Son zamanlarda bilişsel bilim ve mimarlık arakesitinde yapılan çalışmalar ve kontrollü deneyler sayesinde her gün maruz kaldığımız mimari özelliklerin zihnimize olan etkilerine dair bilgiler birikmeye başladı ve bunlar ayaküstü spekülasyonların ötesine geçip deney verilerine dayanmaya başlıyor. ‘Neuroarchitecture Gets More Attention‘ başlıklı blog girdisinde de vurgulandığı gibi içinde bulunduğumuz odanın tavan yüksekliği gibi basit bir parametre dahi yaratıcılığımızı etkilerken, pencereden görünen manzaranın kırsal yahut endüstriyel oluşu da konsantrasyonumuzu ve bazı durumlarda akademik performansımızı etkileyebiliyor. Tüm bunlar milyonlarca yıllık evrimin sonucunda bugünkü şekline kavuşan beynimizin çalışma şekilleri ile bağlantılı ve bunlara direnmek ya da bunlar kaale almamak yerine anlayıp bunlarla uyumlu bir mimari geliştirmek çok daha anlamlı gibi duruyor.

Kimbilir belki de eski üstadlar, büyük mimarlar, sinirbilim hakkında bilgi sahibi olmadıkları halde insana dair derin algılayışları ve sezgisel yöntemleri ile hem güzel, hem sağlam hem de yaşayanları psikolojik olarak destekleyen eserlere imza atmayı başarmışlardı. Bugün elimizde hem geçmişin mirası olduğu halde ve hem de insan beyninin çalışma mekanizmalarına dair bilgimiz arttıkça belki daha ‘güzel’ binalar yapmanın, ofisleri daha ‘iyi’ şekilde düzenlemenin sadece bir estetik yahut şehircilik meselesi olduğunu değil, aslında kolektif yani toplumsal zekâyı çoğaltma meselesi olduğunu anlamaya başlıyoruz. Birileri farkında olsa da olmasa da destekleyici mimari ortamlardaki ekipler, takımlar, yaratıcılar bunun avantajını yaşarken güneşi, havayı ve zihnimizi boğan mekanlarda yaşayan kişiler sürekli fazladan çaba harcamak ve yapay engellere karşı mücadele etmek zorunda kalacaklar.

Tüm bunlar olup biterken kısa vadede ucuza gelen çözümlerin uzun vadede bize ne kadar pahalıya patladığının farkına vardığımızda belki de iş işten epey geçmiş olacak.

^*: Bu satırların yazarı kapısında Avrupa Birliği bayrağı da bulunan (yani AB’nin insanlık anlayışına ve standartlarına saygı duyduğu tahmin edilebilecek) bir kurumda uzunca bir süre güneş görmeyen ofislerde çalışmıştır. Bu durumun kendi üzerindeki etkilerini merak etmekte, halen penceresiz ve güneşsiz ofislerde çalışan çalışma arkadaşlarının ileride yaşayabilecekleri problemleri de üzülerek düşünmektedir.

Bu metin ileriseviye.org sitesinde yayınlanmıştır. Tüm hakları ileriseviye.org sitesine aittir.

Her sokak bir galeri

Pınar Üzeltüzenci — Mon, 02 Feb 2009 15:57:00 +0000

Sanat, oyun, protesto, yaramazlık ne derseniz deyin, bizler güvenli olduğunu düşündüğümüz sıcacık yataklarımızda mışıl mışıl uyurken şehrin yüzü değişiyor. Bazıları, kimsecikler bakmıyorken sokakları baştan yaratıyor. Kaç kişi ya da kim olduklarının pek bir önemi yok; onlar da zaten bireysel şöhretlerin peşinde değiller, sanat galerilerinde sergilenmeye ‘layık’ görülecek ‘çerçevelenmiş’ düşüncelerin bir parçası olmak istemiyorlar. Tek dertleri, kendilerinden izinsiz reklam panoları ve ilanlarla işgal edilen sokaklarını geri alabilmek.

Yeni başlayanlar için sokak sanatı

Elif Demirci — Thu, 01 Mar 2007 18:40:15 +0000

Ne için sanat sorularını artık sorma bilincini geçtiyseniz ve “kendini ifade et” sloganlarının sıkı bir takipçisiyseniz, yavaş yavaş İstanbul sokaklarında da görme ihtimalimizin yüksek olduğu “Street Art” kurcalamalısınız.

Amerikan tipografisinde eğilimler

Elif Demirci — Fri, 01 Dec 2006 20:24:11 +0000

“Bir sayfa, grafik kısaltmalar, diagramlar ve resimler tasarlamak ya da bir fikri açıkça ve tam olarak anlatmak, sözcüklerin bileşimler haline gelmesiyle ancak bir tutku haline gelir. Buradaki tekil güç, başarıyı kanıtlar.”

Ladislav Sutnar’ın Jaroslav Hulka’ya mektubundan, New York 1943